Από τη Σιγή του Σταυρού στο Φως της Ανάστασης

 

Σιγή επικράτησε στη γη. Όλοι έμειναν άφωνοι μπροστά στον Εσταυρωμένο. Ακατανόητο το γεγονός ότι ο Θεός πάσχει για το δημιούργημά Του! Ο τάφος δέχθηκε και σφράγισε μέσα του το άχραντο Σώμα του Ιησού. Όμως, όπως είχε πει στους μαθητές Του, τριήμερος θα αναστηθεί. Παρ’ όλα αυτά, ο πόνος του Σταυρού και του θανάτου κυριάρχησε.

Σιγή ανέκφραστη, λύπη αναμεμιγμένη με πόνο.

Άραγε χάθηκαν όλα;

Ξαφνικά συμβαίνει κάτι που σπάζει τη σιγή… η γη σείεται και η ανθρωπότητα μένει εκστατική.

ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ!

Η συγκατάθεση της Παναγίας και η σωτηρία του ανθρώπου

​«Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκω το Χαίρε...»

​Αυτή ήταν η στιγμή που άλλαξε την Ιστορία της ανθρωπότητας. Η Παναγία, η ταπεινή Κόρη της Ναζαρέτ, κίνησε τον Ουρανό. Έστειλε ο Θεός τον Αρχάγγελο Γαβριήλ να Της μεταφέρει το μήνυμα της σωτηρίας, αποκαλύπτοντας το προαιώνιο σχέδιό Του για το ανθρώπινο γένος.

​Ο Δημιουργός σεβάστηκε απόλυτα το αυτεξούσιο με το οποίο προίκισε τον άνθρωπο. Ήθελε να τον επαναφέρει στην πρώτη του κατάσταση, όπως πλάστηκε εξ αρχής, αλλά έπρεπε και ο ίδιος ο άνθρωπος να το θέλει. Έτσι, ο Αρχάγγελος δεν μετέφερε μόνο το μήνυμα του Θεού, αλλά περίμενε να μεταφέρει πίσω και τη συγκατάθεση της Κυρίας Θεοτόκου.

Χριστός Γεννάται!

Αυτές τις άγιες ημέρες ζούμε το μεγάλο και σωτήριο γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού. Η Εκκλησία μας το εορτάζει με λαμπρότητα, όχι απλώς για να θυμηθούμε κάτι που συνέβη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια στη Βηθλεέμ, αλλά για να βιώσουμε και σήμερα την άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Δημιουργός σκύβει πάνω στο δημιούργημά Του, όχι για να το κρίνει, αλλά για να το σώσει.

Η ταπεινή φάτνη της Βηθλεέμ μάς υπενθυμίζει ότι η αληθινή δόξα δεν βρίσκεται στα πλούτη και στις τιμές του κόσμου, αλλά στην ταπείνωση και την απλότητα. Ο Χριστός γεννιέται φτωχός και αθόρυβος, για να μας διδάξει πού βρίσκεται η αληθινή χαρά, την οποία συχνά αναζητούμε σε πρόσκαιρα και φθαρτά πράγματα.

Τα Χριστούγεννα είναι εορτή ελπίδας. Μέσα στο σκοτάδι της αμαρτίας και της απογοήτευσης λάμπει το φως της παρουσίας του Χριστού. Ένα φως που ζητά να φωτίζει τις καρδιές μας, αν του ανοίξουμε την πόρτα. Μας καλεί να γκρεμίσουμε τα τείχη της εγωπάθειας και της αδιαφορίας και να στραφούμε με αγάπη στον συνάνθρωπό μας. Να συγχωρούμε, να αγαπούμε, να ειρηνεύουμε, να χαιρόμαστε. Γιατί μόνο μέσα από τη σχέση και την επικοινωνία με τον πλησίον βρίσκει ο άνθρωπος το αληθινό νόημα της ζωής του.

Το φως των Χριστουγέννων μέσα μου

Έρχονται Χριστούγεννα.

Μου αρέσουν τα φώτα, τα γεμάτα τραπέζια, οι χαμογελαστοί άνθρωποι γύρω μου, τα δώρα. Μου αρέσει η γιορτή, η επικοινωνία, η χαρά, οι στολισμένοι δρόμοι, τα φωτεινά σπίτια.

Έρχονται Χριστούγεννα.

Και μαζί τους έρχεται μια πρόσκληση.

Ο Δεσπότης Χριστός ξαναγεννιέται για όλους.

Ταπεινά, σε μια φάτνη. Επιμένει να έρχεται. Με προσκαλεί.

Έρχονται Χριστούγεννα.

Κι όμως, κάθε χρόνο αναλογίζομαι τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα και μαζεύεται το τραπέζι· κάτι μέσα μου χάνεται. Συχνά μένω στην επιφανειακή χαρά και, όταν περάσουν οι γιορτές, με βρίσκει μια σιωπηλή λύπη. Γιατί; Τι είναι αυτό που με κάνει, σαν υπνωτισμένος, απλώς να ακολουθώ;

Έρχονται Χριστούγεννα.

Γιατί πρέπει να χαρώ; Τι είναι αυτό που με κάνει να μπαίνω σε αυτό το εορταστικό κλίμα; Γιατί χαίρομαι μόνο αυτή την περίοδο και δεν προσπαθώ να είμαι μονίμως χαρούμενος; Αυτές οι σκέψεις με βασανίζουν συνεχώς.

Χαιρετισμός του ηγουμένου της Ι. Μ. Εσφιγμένου αρχ. Βαρθολομαίου προς τον Μακαρ. Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο στο αντιπροσωπείο της Μονής στις Καρυές

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ.κ. Επιφάνιε, μετά της τιμίας συνοδείας σας.

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Μιλήτου κ. Απόστολε, εκπρόσωπε της ΑΘΠ του Οικουμενικού Πατριάρχου μας κκ Βαρθολομαίου.

Αξιότιμε κ. Πολιτικέ Διοικητά του Αγ. Όρους κ. Στεφανή.

Με αισθήματα βαθιάς συγκίνησης και τιμής σας υποδεχόμαστε σήμερα στο Αντιπροσωπείο της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στις Καρυές του Αγίου Όρους. Η παρουσία σας εδώ αποτελεί για εμάς ευλογία, πηγή χαράς και πνευματικής ενίσχυσης.

Έχουμε πνευματικούς δεσμούς με την Εκκλησία της Ουκρανίας γιατί μας συνδέει ένας Εσφιγμενίτης Άγιος, ο Άγιος Αντώνιος ο Σπηλαιώτης, ο οποίος ίδρυσε την μεγάλη Λαύρα των Σπηλαίων, μεταφέροντας το αγιορείτικο μοναχικό πνεύμα στην χώρα σας.

Η υπακοή που γεμίζει τα άδεια δίχτυα

Βρισκόμαστε στην λίμνη Γεννησαρέτ. Η εικόνα όμορφη και γαλήνια. Τα πλοία έχουν γυρίσει στην στεριά και οι ψαράδες καθαρίζουν τα δίχτυα τους. 

Εκεί έρχεται ο Ιησούς και ανεβαίνει στο πλοίο του Σίμωνα για να διδάξει τους ανθρώπους που Τον ακολουθούσαν.

Μόλις τελείωσε την ομιλία Του στρέφεται στον Σίμωνα και του ζητά κάτι παράτολμο, κάτι φαινομενικά εκτός λογικής... να γυρίσει με το πλοίο του μέσα στην λίμνη και να ξαναρίξει τα δίχτυα.

Ο Σίμων προς στιγμήν απορεί στο άκουσμα. «Κύριε, όλη την νύχτα κοπιάζαμε και δεν πιάσαμε τίποτα. Στον λόγο Σου όμως θα ξαναρίξω τα δίχτυα.»