Από τη φύση του, ο άνθρωπος είναι το μόνο όν που ελπίζει και ονειρεύεται. Όμως, στη σημερινή εποχή των αμέτρητων ανέσεων, συμβαίνει το παράδοξο, όσο περισσότερα αποκτάμε, τόσο πιο άδεια νιώθει η ψυχή μας.
Μέσα στον θόρυβο, το άγχος της επιτυχίας και την αβεβαιότητα, η έλλειψη του χαμόγελου στα πρόσωπα προδίδει κάτι βαθύτερο, την έλλειψη ελπίδας.
Ψάχνουμε απεγνωσμένα κάτι για να πιαστούμε από την κάθετη εσωτερική μας πτώση, αναζητούμε μια ελπίδα που δεν θα προδώσει, δεν θα ξεθωριάσει και δεν θα γκρεμιστεί στις δοκιμασίες.
Αυτή την ελπίδα μάς την προσφέρει η Παναγία, η «αμετάθετος ελπίδα».
Γιατί όμως, ακόμη και η πιο κουρασμένη, η πιο αμφίβολη ψυχή, έξω από στενά δόγματα, να γυρίσει το βλέμμα της σε Αυτήν;
Γιατί η Παναγία δεν είναι μια απόμακρη θεότητα. Είναι «μία εξ ημών». Μια γυναίκα που πόνεσε, έκλαψε και είδε το ίδιο Της το Παιδί να υποφέρει. Καταλαβαίνει τον ανθρώπινο πόνο γιατί τον γεύθηκε και η Ίδια.
Στη δική Της μορφή ο άνθρωπος βλέπει τη σιγουριά πως, ό,τι κι αν συμβεί, δεν είναι μόνος. Έχει τον δικό του άνθρωπο, την Ουράνια Μάνα του, την αμετάθετη Ελπίδα που γνωρίζει, κατανοεί και αγαπά χωρίς ανταλλάγματα… απλά αγαπά.
Σήμερα, στην ένδοξη Κοίμησή Της, ο θάνατος δεν μπόρεσε να Την κρατήσει. Μετέστη προς τη Ζωή, μετατρέποντας τη λύπη σε χαρά και αποδεικνύοντας ότι η Ελπίδα νικά τη φθορά.
Στον καύσωνα της καθημερινότητας, η Παναγία παραμένει η αμετακίνητη Ελπίδα μας, η γλυκιά μας καταφυγή. Ας ρίξουμε το βλέμμα μας προς το μέρος Της. Σίγουρα θα γευθούμε τη γαλήνη Της. Σίγουρα θα συναντήσουμε το βλέμμα Της, αυτό το βλέμμα που ηρεμεί, γλυκαίνει την ψυχή και γίνεται η πηγή για να ανθίσει πάλι το χαμόγελο στο πρόσωπό μας.
Χρόνια πολλά!
αρχ. Βαρθολομαίος
Ηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου
