Title

Title

21 Φεβρουαρίου 2003

Το πρόβλημα της μονής Εσφιγμένου Αρχιμ. Χρυσοστ. Παπαδάκη

Το πρόβλημα της μονής Εσφιγμένου

Του Χρυσοστόμου Παπαδάκη, Αρχιμ. του Οικουμενικού Θρόνου και Πρωτοσυγκέλλου της Ι. Μητρ. Γορτύνης και Αρκαδίας

Συνήθως ζητήματα σοβαρά εκκλησιαστικού περιεχομένου, παίρνουν μεγάλες διαστάσεις εξ αιτίας των μέσων ενημερώσεως και μάλιστα του ηλεκτρονικού τύπου. Όμως επικρατεί μεγάλη σύγχυση, διότι οι πολλοί έχουν άγνοια του βάθους των πραγμάτων αφού δεν διαθέτουν εκκλησιαστική παιδεία και γνώση του κάθε αντικειμένου που έρχεται στην επικαιρότητα. Δύο από αυτά είναι το θέμα της Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, και το θέμα του αβάτου (για τις γυναίκες). Και επειδή υπάρχει κάποια ευαισθησία του κόσμου γύρω από το Άγιον Όρος, λόγω της μοναδικότητός του ακούγονται και λέγονται πολλά. Άλλα έχουν βάση και άλλα είναι ανυπόστατα.

Σε τούτο το άρθρο θα ασχοληθούμε με το πρώτο, διότι γύρω από αυτό υπάρχει περισσότερη άγνοια αφού έχει παραμέτρους πολλές με βασικότερη την εκκλησιολογική. Το δεύτερο, το θέμα δηλαδή του αβάτου είναι απλό, ιστορικό, ξεκάθαρο. Τίθεται ως θέμα μεν κατά καιρούς, αλλά όσο τακτικά κι αν τίθεται, κι όπως κι αν τίθεται, οι απαντήσεις είναι απλές και μετρημένες, αφού πρόκειται για ιερό καθεστώς ιερού τόπου κατοχυρωμένο ιστορικώς και νομικώς. Με άλλα λόγια, λόγος να γίνεται.

Το πρώτο όμως είναι ακανθώδες και στρυφνό, δύσκολο και επικίνδυνο στη λύση του. Η κρίση περί της Μονής Εσφιγμένου ξέσπασε, όταν η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε επίσημα περί του ζητήματος αυτού που είναι αγιορείτικο σοβαρό πρόβλημα. Και αποφάσισε να ζητήσει την απομάκρυνση όλων των Μοναχών της Μονής αυτής που είναι και η πολυπληθέστερη αδελφότητα μεταξύ των Αγιορείτικων Μονών. Θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε πιο απλά να δώσουμε στο αναγνωστικό κοινό να καταλάβει περίπου πως έχει το όλο θέμα.

Για λόγους πρακτικούς θα απαριθμήσουμε τις νοηματικές παραγράφους. Το Άγιον Όρος υπάγεται άμεσα στην Μητέρα Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Είναι επαρχία του Οικουμενικού Θρόνου, με το αναγνωρισμένο καθεστώς διοικήσεως (Ιερά Κοινότητα-Ιερά Επιστασία) από το Πατριαρχείο και την Ελληνική Πολιτεία. Μνημονεύεται το όνομα του Πατριάρχου στις ακολουθίες και εποπτεύει πνευματικά και αναλόγως κατά περίπτωση ενεργεί ως η Νόμιμη και Κανονική Εκκλησιαστική Αρχή.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι ο Επίσκοπος του Ιερού αυτού τόπου με όλα τα πνευματικά και διοικητικά δικαιώματα που έχει ο κάθε Επίσκοπος στην επαρχία του. Η δε Αγία και Ιερά Σύνοδος της οποίας προεδρεύει ο Οικουμενικός Πατριάρχης, επιλαμβάνεται των μεγάλων θεμάτων που έρχονται σ' Αυτήν όπως τα μεγάλα θέματα που λύνονται από τις κατά τόπους Συνόδους όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, αφού η Ιερά Σύνοδος είναι η ανώτατη Αρχή Επομένως οι αγιορείτες Μοναχοί έχουν κοινό πνευματικό Πατέρα-Επίσκοπο τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Και αν τα μέλη κάθε τοπικής Εκκλησίας κληρικοί και λαϊκοί επιβάλλεται να έχουν εκκλησιαστικό φρόνημα με ό,τι δηλοί ο όρος εκκλησιαστικό φρόνημα, πολύ περισσότερο επιβάλλεται στους Μοναχούς οι οποίοι είναι αφιερωμένοι να ζουν την εν χριστώ ζωή και στις λεπτομέρειες της ακόμη με στόχο τον προσωπικό τους αγιασμό. Αυτό είναι το θεμέλιο της ορθοδόξου εκκλησιολογίας. Ο αντίποδας του εκκλησιαστικού φρονήματος είναι η φατρία, η ανυπακοή, η παρασυναγωγή και τα συναφή τα οποία είναι κολάσιμα καθώς αποφαίνονται οι Ιεροί Κανόνες.

Η Εκκλησία είναι αυτό που είναι και διοικείται έτσι που διοικείται, δηλαδή σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες. Είναι σύστημα το οποίο σε ό,τι αφορά την Ελληνική επικράτεια είναι κατοχυρωμένο και από το Σύνταγμα της χώρας. Στην Εκκλησία, ή είσαι μέσα ή είσαι έξω. Κανείς δεν μπορεί να στέκεται πάνω στο τείχος μετέωρος. Σημείο αναφοράς είναι ο Επίσκοπος. Κατά τον άγιο Ιγνάτιο το Θεοφόρο, "όπου είναι ο Επίσκοπος εκεί και η καθολική Εκκλησία", δηλαδή η Εκκλησία όλη. Και κατά τον ίδιο αποστολικό Πατέρα "ο λάθρα δουλεύων τω Επισκόπω διαβόλω λατρεύει".

Η μνημόνευση του ονόματος του Επισκόπου στη θ. Λειτουργία, κυρίως αλλά και στις λοιπές ακολουθίες, δεν εντάσσεται μέσα στην κοινή μνημόνευση ονομάτων υπέρ υγείας. Επέχει θέσιν δόγματος που πιστοποιεί την κανονικότητα. Πιστοποιεί τη γνησιότητα ότι αυτό που συντελείται είναι Εκκλησία, είναι το αυθεντικό, το σωστικό. Πιστοποιεί την παρουσία της Χάριτος βάσει της αποστολικής διαδοχής. Πιστοποιεί "την ενότητα της πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος". Άλλωστε είναι γνωστή η σημασία του αντιμηνσίου που φέρει την υπογραφή του Επισκόπου, αφού η θ. Λειτουργία τελείται από τους πρεσβυτέρους εξ ονόματος του Επισκόπου. Γι' αυτό και Λειτουργία χωρίς τη μνημόνευση του ονόματος του Κανονικού Επισκόπου του τόπου, λειτουργία δεν είναι. Είναι παρασυναγωγή, είναι βαρύτατο πνευματικό παράπτωμα που τιμωρείται αυστηρότατα. Η μνημόνευση του ονόματος του Επισκόπου σφραγίζει την κανονικότητα της εκκλησιαστικής ευχαριστιακής συνάξεως. Και όπως συμβαίνει παντού, ο Επίσκοπος που για κάποιο λόγο θέλει να λειτουργήσει σε ξένη εκκλησιαστική επαρχία, εκτός δηλαδή της δικαιοδοσίας του, παίρνει άδεια από τον Κανονικό Επίσκοπο του οποίου και το όνομα μνημονεύει κατά τη Μεγάλη Είσοδο λέγοντας "του και ποιμενάρχου (ή κυριάρχου) της Ιεράς ταύτης Μητροπόλεως" μετά τη μνημόνευση του Πρώτου δηλαδή του Προκαθημένου ή της Προκαθημένης Συνόδου (όπως συμβαίνει για τις παλαιές χώρες της Εκκλησίας της Ελλάδος), έτσι και ένας Επίσκοπος οιουδήποτε κλίματος που έχει πρόσκληση από Μονή ή καλύβη κάποιας Σκήτης του Αγίου Όρους να λειτουργήσει ή να χειροτονήσει, εισέρχεται στο Όρος και τελετουργεί κατόπιν αδείας του Πατριάρχου.

 Σε ό,τι αφορά το πολιτικό καθεστώς του Αγίου Όρους, έχει ως μέρος της Ελληνικής επικράτειας πολιτικό διοικητή αλλά με συγκεκριμένες αρμοδιότητες και διορίζεται από τον Υπουργό των Εξωτερικών. Η πολιτική δηλαδή αναφορά του Αγίου Όρους προς την Ελληνική Πολιτεία γίνεται μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών και αυτό για λόγους ειδικούς, πραγματικούς και συμβολικούς.

Είναι γνωστό το παλαιοημερολογιτικό ζήτημα το οποίο ταλανίζει την Πατρίδα μας από το 1924. Την παλαιοημερολογιτική "εκκλησία" αποτέλεσαν αρχικά όσοι δεν δέχθηκαν την αλλαγή του ημερολογίου. Το νέο ημερολόγιο κακώς λέγεται παπικό. Δεν είναι παπικό (του πάπα δηλαδή) διότι δεν είναι το Γρηγοριανό που ακολουθεί ο Ρωμαιοκαθολικισμός, αλλά το καλώς διορθωμένο Ιουλιανό (παλαιό). Αυτοί που τότε σκανδαλίστηκαν, αποσχίστηκαν από την Κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία και έκαμαν δικούς τους "επισκόπους" και "ιερείς". Με την πάροδο του χρόνου άρχισαν για διάφορους λόγους να διαφωνούν μεταξύ των και δημιουργήθηκαν διάφορες παρατάξεις οι οποίες αλληλοκαθαιρέθηκαν και κάποιες από αυτές καθώς και μοναστήρια τους μέχρι σήμερα εκδίδουν έντυπα μέσα στα οποία αλληλοκατηγορούνται και φυσικά δεν έχουν "μυστηριακή" κοινωνία μεταξύ των.
Και η Μονή Εσφιγμένου εκδίδει περιοδικό. Όλες αυτές τις παλαιοημερολογιτικές παρατάξεις δεν τις αναγνωρίζει καμιά Ορθόδοξη Κανονική Εκκλησία στον κόσμο. Με άλλα λόγια, ένας παραταξιακός παλαιοημερολογίτης "δεσπότης" ή "παπάς" δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε στα Ιεροσόλυμα όπου ακολουθείται το παλαιό εορτολόγιο, ούτε στο Άγιον Όρος όπου και εκεί ακολουθείται το παλαιό, ούτε αλλού. Κοινωνία έχουν μεταξύ των όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και οι αυτοκέφαλες και αυτόνομες Εκκλησίες του κόσμου, αλλά καμιά Εκκλησία δεν έχει κοινωνία με παλαιοημερολογιτικές παρατάξεις και ας λένε ότι έχουν Ιερωσύνη από τους Ρώσους επισκόπους της διασποράς. Η Εκκλησία γνωρίζει πού είναι τα όριά της διορθοδόξως. Όσοι είναι εκτός είναι εκτός. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι Εκκλησία καμιά "Γ.Ο.Χ." παράταξη. Ένας Δεσπότης ή Ιερεύς που είναι με το νέο ημερολόγιο, μπορεί να λειτουργήσει στο Άγιον Όρος που πάνε με το παλαιό ημερολόγιο όπως και στα Ιεροσόλυμα και στη Σερβία και τη Ρωσία επίσης που πάνε με το παλαιό (το αδιόρθωτο δηλαδή Ιουλιανό). Το γεγονός ότι κανείς παραταξιακός παλαιοημερολογίτης "κληρικός" δεν γίνεται δεκτός σε κοινωνία σε καμιά άλλη ορθόδοξη Εκκλησία του κόσμου είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι θεωρούνται στην ουσία σχισματικοί οι "Γ.Ο.Χ.", με ό,τι σημαίνει το σχίσμα και οι συνέπειές του.

Μπορεί η Ελληνική πολιτεία με βάση την ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως να δέχεται τις ληξιαρχικές πράξεις των "μυστηρίων" τους αλλά αυτό είναι θέμα καθαρά νομικό, αν και ως προς αυτό, προ ολίγων ετών το Οικουμενικό Πατριαρχείο απηύθυνε προς την Ελληνική Πολιτεία επί του θέματος αυτού γραπτώς την αντίθετη θέση του, με όλα τα θεολογικά κι άλλα επιχειρήματα. Δεν υπάρχει δικαστική απόφαση Ελληνικού δικαστηρίου -απ' ότι γνωρίζουμε- που να τους αποκαλεί σχισματικούς, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία για την Εκκλησία της οποίας τα κριτήρια είναι εντελώς άλλης φύσεως. Η Εκκλησία τη θέση της την ξεκαθαρίζει στην πράξη, με το να μην τους δέχεται σε Μυστηριακή κοινωνία, κάτι άλλωστε που και οι ίδιοι οι παραταξιακοί παλαιοημερολογίτες δεν θέλουν, αφού μόνοι τους αποσχίσθηκαν, θεωρούν τους νεοημερολογίτες σχισματικούς (!) και αιρετικούς (!), τα μυστήρια της Εκκλησίας μας μολυσμένα και άκυρα, και στα έντυπά τους κακοχαρακτηρίζουν διαρκώς και ιδιαίτερα τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τους κοινωνούντες μαζί Του, δηλαδή όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες της υφηλίου. Όλοι είμεθα αιρετικοί πλην αυτών!!!

Όταν προ δύο ή τριών ετών ένας παραταξιακός "Αρχιεπίσκοπος" ένας από τους "Αρχιεπισκόπους" Αθηνών των "Γ.Ο.Χ" έγινε δεκτός από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (πρόκειται για εκείνον με τον οποίο έχει σχέση η σχισματική αδελφότητα του Εσφιγμένου), η Εκκλησία της Ελλάδος επισήμως διαμαρτυρήθηκε στην Προεδρεία της Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος είπε ότι τον δέχθηκε ως Έλληνα πολίτη, αλλά απέφυγε -όπως δήλωσε- να τον προσφωνήσει με την προσφώνηση Μακαριώτατε. Ήταν από μέρους του ευφυούς και προσεκτικού Προέδρου της Δημοκρατίας μια στάση σωστή. Τώρα, αν κάποιοι βουλευτές παρίστανται σε θρησκευτικές εκδηλώσεις τους π.χ. λιτανείες πανηγυριζόντων ναών τους ή κατάδυση του σταυρού τα Θεοφάνεια με το παλαιό, είναι ευνόητη η παρουσία τους. Είναι πράξη πολιτικής τακτικής σε ψηφοφόρους της εκλογικής περιφερείας τους. Όπως είναι πράξη κοινωνική, η παρουσία ενός μέλους της Κανονικής Εκκλησίας σε κάποιο "γάμο" ή "βάπτιση" ή "κηδεία" παλαιοημερολογίτη "Γ.Ο.Χ." φίλου ή συγγενούς.

Η των τελευταίων ημερών απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τους Εσφιγμενίτες "Μοναχούς" και κατ' επέκτασιν για τους έχοντας "μυστηριακή" κοινωνία μ' αυτούς παραταξιακούς παλαιοημερολογίτες και τους λοιπούς των άλλων παρατάξεων, είναι πολύ σημαντική. Ως Ανώτατη Εκκλησιαστική Αρχή η Αγία και Ιερά Σύνοδος, τους χαρακτήρισε σχισματικούς και ζητεί την αποχώρησή τους από τη συγκεκριμένη Μονή. Η Συνοδική αυτή απόφαση είναι πολύ σημαντική, διότι είναι απόφαση του Ανωτάτου Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου που έχει κατά τους Ιερούς Κανόνες και τους Νόμους του Κράτους το δικαίωμα να το πράξει ως αρμόδια Εκκλησιαστική Αρχή του Αγίου Όρους. Και τούτο βέβαια το έπραξε ως αρμόδια Αρχή, νομίμως και κανονικώς, αφού επί τριάντα και πλέον έτη εφήρμοσε την εκκλησιαστική ανοχή και την παροχή καιρού μετανοίας. Δεν μπορεί δηλαδή να κατηγορηθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο ότι δεν έδωσε χρόνο. Για την ακρίβεια εξήντλησε κάθε όριο και μάλιστα καθ' υπερβολήν.

Η Μονή Εσφιγμένου, δεν μνημονεύει θεληματικά και αναρχικώς πεισματικά το όνομα του Οικουμενικού Πατριάρχου. Αυτό σημαίνει σχίσμα. Θεληματική αποκοπή από τον Κανονικό κορμό της Ορθοδόξου Κανονικής Εκκλησίας, κοινωνία με συγκεκριμένη σχισματική παλαιοημερολογιτική παράταξη "Γ.Ο.Χ.", αλλά και φατρία εχθρική προς την Εκκλησιαστική Αρχή προς την οποία όφειλαν την αναφορά όπως την έχουν τα υπόλοιπα δεκαεννέα Μοναστήρια και οι Σκήτες, πλην των μεμονωμένων παραταξιακών "Γ.Ο.Χ." "Μοναχών" που μένουν σε Σκήτες, των αυτοαποκαλούμενων δηλαδή "ζηλωτών", οι οποίοι κληρονόμησαν τις καλύβες τους από τους "ζηλωτές γεροντάδες τους", διότι νομίμως καμία Μονή ως ανωτέρα διοίκηση μιας Σκήτης η οποία της ανήκει, δεν επιτρέπει να κατοικήσουν "ζηλωτές". Δηλαδή δεν τους παραχωρεί καλύβες (σπίτια) εφ' όσον δηλώνουν "ζηλωτές της διακοπής μυστηριακής κοινωνίας με τις άλλες Μονές; Είχε το δικαίωμα να γίνει εξάρτημα μιας συγκεκριμένης παλαιοημερολογίτικης σχισματικής και αυτής "Γ.Ο.Χ." παρατάξεως; Είναι δηλαδή, σαν να γίνει από μια παραταξιακή "μοναστική αδελφότητα", κατάληψη μιας μεγάλης και ιστορικής Μονής μιας Μητροπόλεως. Ο Επίσκοπος ο Κανονικός του τόπου, θα έμενε με σταυρωμένα τα χέρια;

Εδώ θεωρούμε πώς πρέπει μια και είμεθα σε Κρητικό έδαφος που είναι επαρχία του Οικουμενικού Θρόνου να αναφέρουμε κάτι σχετικό που θα βοηθήσει στην κατανόηση του όλου θέματος. Είναι γνωστό ότι η Ιερά Μονή Κουδουμά λόγω των αγίων κτιτόρων Παρθενίου και Ευμενίου και της ασκητικής φήμης που απέκτησε και είχε σε όλη την Κρήτη τα σκήπτρα της Μοναστικής-πνευματικής αναφοράς και σημαντικότατης επιρροής, από τα χρόνια της δημιουργίας της την τελευταία δηλαδή εικοσαετία του 19ου και όλου του μισού του 20ου αιώνος. Με την αλλαγή του ημερολογίου το 1924 η Εκκλησία της Κρήτης δεν υπέστη τις μεγάλες εντάσεις όπως η Εκκλησία της Ελλάδος και τούτο διότι ήταν του κλίματος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, γεωγραφικά μακριά και το κυριότερο, στην συντριπτική πλειοψηφία οι κάτοικοί της ήταν αντισυντηρητικοί με την έννοια την τότε, δηλαδή αντιβασιλικοί αφού υπήρχε στη μέση ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Το αναφέρουμε αυτό, διότι οι πρώτοι αποσχισθέντες "Γ.Ο.Χ." ήταν στη μεγάλη τους πλειοψηφία φιλοβασιλικοί. Στην Κρήτη υπήρχαν μεμονωμένες φωνές σε κάποια χωριά, οι δε ιερείς που πεισματικά ακολουθούσαν το παλαιό και τελικά αποκόπηκαν από την Εκκλησία (πρώτα θεληματικά και ακολούθως με αποφάσεις καθαιρέσεως της Συνόδου) δεν ξεπερνούσαν σ' όλη την Κρήτη τους πέντε. Όμως άρχισαν οι επεμβάσεις από τους φανατικούς παλαιοημερολογίτες των Αθηνών που αυτοχαρακτηρίσθηκαν ως "Γ.Ο.Χ." δηλαδή Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και από Μοναχούς του Αγίου Όρους φανατικούς που έκοψαν την κοινωνία με τους υπόλοιπους αγιορείτες και ενώθηκαν με τους παραταξιακούς "Επισκόπους" των "Γ.Ο.Χ." είτε βγαίνοντας από το Όρος ασκώντας αγώνα είτε εντός αυτού ασκώντας αγώνα δι' επιστολών. Λεπτομέρειες επ' αυτού του ζητήματος θα δει ο αναγνώστης στο βιβλίο μας για τη Μονή Κουδουμά που συν Θεώ θα κυκλοφορήσει γύρω στο Πάσχα. Τότε, λοιπόν, οι "Γ.Ο.Χ." γνωρίζοντας την πνευματική επιρροή της Μονής Κουδουμά στα πράγματα της Κρήτης, επεχείρησαν την κατάληψή της, παρασύροντας την αδελφότητα να γυρίσει με το παλαιό, ενώ δέκα χρόνια (1924-1934) πήγαινε με το νέο. Ο τότε Επίσκοπος Αρκαδίας Βασίλειος, κυριολεκτικά έφτυσε αίμα για να κρατήσει το Μοναστήρι στους κόλπους της Εκκλησίας. Τελικά, με μύριους αγώνες, με ανακάτεμα και της χωροφυλακής αλλά κυρίως με τις διαμαρτυρίες του πλήθους των πιστών, προσκυνητών της Μονής, κατόρθωσε να την κρατήσει εντός της Εκκλησίας. Τρία χρόνια διήρκεσε η πάλη αυτή (1934-1937). Όμως συνεχίσθηκαν τα προβλήματα αυτά με ενδομοναστηριακές αντιπαλότητες που κόστισαν σχεδόν τη διάλυση της αδελφότητος. Μετά ήλθε η γερμανική κατοχή και οι Γερμανοί έδιωξαν τους Μοναχούς όλους. Έμεινε έρημο το Μοναστήρι ως το 1944. Και πάλι μικρή μερίδα επεχείρησε τα ίδια μέχρι το 1946 που έγινε Επίσκοπος Αρκαδίας ο Ευγένιος και έλυσε δυναμικά και αμετάκλητα το θέμα. Όμως δυστυχώς αυτές οι έριδες κατέστρεψαν την ασκητική αδελφότητα και έκτοτε μέχρι σήμερα παραμένει μεν Μονή με δύο Μοναχούς, στην ουσία όμως προσκύνημα. Αυτό πάντως που επεδίωκαν οι "Γ.Ο.Χ." δεν το κατόρθωσαν.

Ενώ, λοιπόν, το Άγιο Όρος είναι εκκλησιαστικό έδαφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχει γίνει στην ουσία κατάληψη της Μονής Εσφιγμένου, πράγμα όχι μόνο εκκλησιαστικώς καταδικαστέο ως αντικανονικό αφού είναι στην ουσία σχισματικό, αλλά και παράνομο, αφού το Σύνταγμα και οι Νόμοι του κράτους αναγνωρίζουν το εκκλησιαστικό καθεστώς του Αγίου Όρους, ότι δηλαδή η Μονή ανήκει στο άμεσο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου πνευματικώς και υλικώς. Πέραν της βασικής σχισματικής ενέργειας με τη διακοπή της κοινωνίας με τα άλλα δεκαεννέα Μοναστήρια του Όρους, το χειρότερο είναι ο προσηλυτισμός που ασκούν οι "Μοναχοί" του Εσφιγμένου στους ανυποψίαστους καλοπροαίρετους επισκέπτες του Όρους που συνήθως κατεβαίνουν εκεί, αφού είναι το πρώτο γεωγραφικά στη βόρεια πλευρά του Όρους (με αφετηρία του πλοίου από την Ιερισσό).

Προσωπικά είχαμε μια τέτοια εμπειρία τον περασμένο Μάιο όταν πηγαίναμε για σχετική με το βιβλίο μας έρευνα σε Αγιορείτικη Μονή. Μέσα, λοιπόν, στο πλοιάριο καθόταν μια μεγάλη παρέα από νέους οι οποίοι πήγαιναν για πρώτη φορά στο Άγιον Όρος, γεμάτοι δέος και όνειρα ότι θα έβλεπαν αυτά που χρόνια άκουαν. Και είναι γνωστή σ' όλους η ευεργετική επίδραση του ιερού αυτού τόπου στις ψυχές και μάλιστα των νέων που τόσους κινδύνους διατρέχουν μέσα στον κόσμο. Πήγε, λοιπόν, και κάθισε μεταξύ τους ένας Μοναχός -ενώ υπήρχαν πολλά άδεια καθίσματα- και άρχισε σιγά-σιγά να τους μιλά. Με την ώρα μπήκε στο "θέμα" του με χειρονομίες και φωνές. Και το θέμα του ήταν ένα υβρεολόγιο κατά του Πατριάρχου, άνευ προηγουμένου, με χαρακτηρισμούς τρισάθλιους. Σκεφτόμουνα τους νέους αυτούς, τι έπαιρναν σαν πρώτη-πρώτη εικόνα εμπειρίας από το Άγιον Όρος.

Έκανα πολλή ώρα υπομονή. Δεν θα μιλούσα, αλλά λυπήθηκα αυτούς τους νέους. Τον άρχισα, λοιπόν, και τον περιποιήθηκα δεόντως. Αναγκάστηκε και έφυγε και τρύπωσε στα εσωτερικά καθίσματα του πλοιαρίου και μετά προσπάθησα να δώσω στα παιδιά αυτά να καταλάβουν το πρόβλημα και χάρηκα όταν άκουσαν τη σύστασή μου να μην επισκεφθούν το Μοναστήρι αυτό, προς λύπην βέβαια του υβριστού "Μοναχού".

Μπορεί ο αναγνώστης να σκεφθεί πόσες τέτοιες συζητήσεις έχουν γίνει μέσα στο πλοίο κάθε φορά, ή μέσα στη Μονή; Μπορεί κανείς να υποθέσει όλα αυτά τα χρόνια τι κακό έχει γίνει σε ψυχές; Δεν οικοδομούν εκεί, αλλά επηρεάζουν αρνητικά, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια, αλλοιώνοντας πεποιθήσεις και χαλώντας ό,τι χτίζουν οι άλλοι μέσα στο Περιβόλι της Παναγίας. Αυτός είναι ο κυριότερος κατά την άποψή μου λόγος για τον οποίο πρέπει να φύγουν και να πάνε όπου θέλουν. Λιγότερο κακό θα κάνουν όπου αλλού και να πάνε. Λιγότερο κακό θα κάνουν αν πάνε αλλού και χτίσουν Μοναστήρια. Διότι εκεί θα τους ξέρουν. Εκεί δεν θα χρησιμοποιούν το κύρος του Αγίου Όρους. Θα είναι γνωστοί ως παραταξιακοί "Γ.Ο.Χ.".

Γράφτηκε πρόσφατα σε ένθετο του "Τύπου της Κυριακής" (2-2-2003) από γνωστό δημοσιογράφο ένα σχετικό άρθρο μέσα στο οποίο σχολιάζεται και μια άλλη πλευρά του ζητήματος, αρκετά σημαντική. Γράφει: "Χωρίς να το θέλουν οι αγαπητοί πατέρες που εγκαταβιούν στη Μονή Εσφιγμένου χωρίς να έχουν κοινωνία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ακολουθούν ένα δρόμο που μπορεί να εξελιχθεί σε πολύ επικίνδυνη πορεία για το προσφιλές τους Άγιον Όρος. Ας σκεφθούν αν με τη δική τους λογική η Ρώσικη Μονή κάποτε διακόψει την κοινωνία με το Φανάρι, που όπως είπαν, τόσο αγαπούν, και συνδεθεί με το Πατριαρχείο της Μόσχας κι αν ακολουθήσουν και οι Μονές στις οποίες εγκαταβιούν Σέρβοι, Βούλγαροι και Ρουμάνοι, τότε δεν θα αναφυεί ο εθνοφυλετισμός, που όλοι καταδικάζουμε; Δεν δημιουργούν έτσι ένα προηγούμενο που μπορεί να έχει αρνητικότατες συνέπειες για το μέλλον του Αγίου Όρους, όταν μάλιστα ορατοί είναι οι εκ των έξω κίνδυνοι και χειροπιαστές απειλές;"

Ακόμη: Θα πρέπει να διερωτηθούν ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να αποφαίνονται για το ποιος είναι αιρετικός ή όχι. Ποιος τους ανεβίβασε -αν δεν είναι ο πλάνος διάβολος- στην καθέδρα να καταδικάζουν ως αιρετικούς τους εκατοντάδες εκατομμύρια Ορθοδόξων του κόσμου όταν οι ίδιοι "κλέπτες εισί και ληστές" κατά τη φράση του Κυρίου, αφού κατέλαβαν και κατέχουν κάτι που δεν τους ανήκει, δηλαδή Μονή του Οικουμενικού Πατριαρχείου;

Την ελευθερία της συνειδήσεως που επικαλούνται θα έπρεπε να την εφαρμόζουν αλλού, δηλαδή όχι καταλαμβάνοντας Μονή αλλά χτίζοντας αλλού Μονή εκτός Αγίου Όρους. Κανείς δεν τους εμποδίζει.

Λένε ότι προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Όμως, το μόνο που μπορεί να κάνει το Συμβούλιο της Επικρατείας είναι να απορρίψει τους ισχυρισμούς των, υπενθυμίζοντάς τους τα συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα του Οικουμενικού Θρόνου στον Άγιον Όρος.

Επί πλέον σε ό,τι αφορά την απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου που τους καταδικάζει ως σχισματικούς, δεν μπορεί να υπεισέλθει το Συμβούλιο της Επικρατείας, διότι δεν υπόκειται η πνευματική αυτή θέση της Ιεράς Συνόδου στις αρμοδιότητες του Συμβουλίου της Επικρατείας που έχει να κάμει με το Σύνταγμα και τους Νόμους του Κράτους. Η Συνοδική αυτή απόφαση, είναι απόφαση Ανωτάτου Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου που δεν μπορεί ουδεμία άλλη Εκκλησιαστική Αρχή να αναιρέσει, όταν μάλιστα πρόκειται για θέμα εκκλησιολογικό, δηλαδή θέμα κορυφαίο που είναι το σχίσμα, το ότι δηλαδή δεν έχουν κοινωνία με καμιά Κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία. Τι θα κάνουν; Θα "καθαιρέσει" τον Πατριάρχη και τα μέλη της περί Αυτόν Αγίας και Ιεράς Συνόδου η "Σύνοδος" της παρατάξεως στην οποία ανήκουν; Αστεία πράγματα για ανέκδοτα….!

 Από τη μία δηλώνουν ότι δεν φεύγουν, ακόμη δηλαδή και αν η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν τους δικαιώσει νομικά (τότε γιατί προσφεύγουν) κι από την άλλη όπως δήλωσαν στο Κάραβελ στην Αθήνα σε συνέντευξη τύπου ζητούν διάλογο με την Ιερά Κοινότητα του Όρους και το Οικουμενικό Πατριαρχείο! Προς τι ο διάλογος με τον "αιρετικό" Πατριάρχη και τους "αιρετικούς" κοινωνούντες με τον Πατριάρχη λοιπούς αγιορείτες Πατέρες; Μα αυτοί καταδικάζουν το διάλογο με τους αιρετικούς!!

Εν πάσει περιπτώσει, ίσως η Μητέρα Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, τους δεχθεί από αγάπη και συγκατάβαση για διάλογο. Θα βγει τίποτε; Η Εκκλησία θα έχει για μια φορά ακόμη δώσει την ευκαιρία μετανοίας αλλά εκείνοι, νομίζω, πως θα γίνουν φανατικότεροι και θα αυτοχαρακτηρισθούν και ομολογητές.

Διαρκώς και εντόνως επικαλούνται τους Οσιομάρτυρες τους επί Βέκκου μαρτυρήσαντες, προκαλούν το… μαρτύριο αφελώς, μη έχοντες επίγνωση της εποχής που ζούμε. Τέτοιοι "μάρτυρες" όμως θα γίνουν αν πιεζόμενοι, σε ακραίο σενάριο, αυτοπυρποληθούν; Αυτό δεν θα είναι μαρτύριο αλλά ομαδική αυτοκτονία την οποία θα καταδικάζει και το Αρκάδι ακόμη που για άλλους λόγους είχε τον ηρωϊσμό να κάμει το ολοκαύτωμα. Ως συνοδεία συμπαγής, γαλουχημένη και διαποτισμένη με όλο αυτό το φανατισμό, το θεωρώ απίθανο να αλλάξει πορεία, δεδομένου ότι πολλοί από τους "Μοναχούς" αυτούς προέρχονται από οικογένειες "Γ.Ο.Χ.".

Στη δε επίσης απίθανη περίπτωση που κάποιοι διαχωρίσουν τη θέση τους και δηλώσουν μετάνοια, τότε η Μητέρα Εκκλησία θα έχει να αντιμετωπίσει άλλου είδους πολλά προβλήματα, τα οποία άλλα θα λυθούν με τη γνωστή άκρα συγκατάβαση και οικονομία, όμως άλλα στα οποία δεν χωρεί οικονομία θα πρέπει να ακολουθήσει το μονόδρομο π.χ. για τις Κανονικές Χειροτονίες και Κανονικές Μοναχικές κουρές, αφού δεν αναγνωρίζεται η "χειροτονία" τους και τα εξ αυτής τελούμενα "μυστήρια".

Άλλωστε υπάρχει και το προηγούμενο που έγινε τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή δύο "Επίσκοποι των Γ.Ο.Χ." της Αμερικής ο Παΐσιος και ο Βικέντιος προσχώρησαν στην Κανονική Εκκλησία υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Χειροτονήθηκαν κανονικά εξ αρχής Διάκονοι, Πρεσβύτεροι και Επίσκοποι και συνεχίζουν κι αυτοί και το ποίμνιό τους να ακολουθούν το παλαιό εορτολόγιο, αλλά πλέον είναι στους κόλπους της Εκκλησίας με Κανονική Αποστολική διαδοχή. Για την Εκκλησία δεν έχουν σημασία παλαιό και νέο ημερολόγιο, η διαφορά δηλαδή των δεκατριών ημερών, αλλά η κοινωνία με την Κανονική Εκκλησία που κατέχει την Αποστολική διαδοχή.

 Κάτι παρόμοιο, πρωτοποριακά έκαμε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γορτύνης και Αρκαδίας κ. Κύριλλος με την ασκητική αδελφότητα κοσμικών που υπήρχε στον Άγιο Νικόλαο Ζαρού η οποία αδελφότητα κρατούσε το παλαιό ημερολόγιο, αλλά ουδέποτε είχε σχέση με παρατάξεις. Σ' αυτό είχε συντελέσει η όντως διακριτική στάση του τότε Μητροπολίτη Γορτύνης κ. Τιμοθέου με τον οποίο συνδέονταν και είχαν εκκλησιαστική κοινωνία, αφού έστω και μόνον από εκείνον δέχονταν τα μυστήρια. Ο νυν Σεβ. Κύριλλος ολοκλήρωσε εκκλησιαστικά το καλό με σοφία και σύνεση. Έδωσε υπόσταση στην κοσμική αδελφότητα με το να γίνει Μονή με το παλαιό ημερολόγιο το οποίο εξαρχής ακολουθούσαν, να γίνουν Κανονικές Χειροτονίες του Ηγουμένου και ενός Διακόνου καθώς και οι Μοναχικές Κουρές των μελών της αδελφότητος. Είναι δηλαδή Μονή με το παλαιό ημερολόγιο, αλλά ανήκει στην Κανονική του τόπου Εκκλησία, ανενόχλητη, με ειδικό καθεστώς ακόμη και στα οικονομικά, διότι το μείζον της υποθέσεως ήταν να είναι εντός της Εκκλησίας. Και με τη χάρη του Θεού η Μονή πορεύεται σωστά, συνεχίζει το ασκητικό της πρόγραμμα που είναι μοναδικό στο είδος του απ' όλα τα Μοναστήρια της Ελλάδος αφού πάνω από σαράντα χρόνια τώρα, κάθε βράδυ τελείται αγρυπνία.

Ό,τι επετεύχθη στις δύο περιπτώσεις Αμερικής και Ζαρού και απ' ότι γνωρίζω και σε κάποια άλλη περίπτωση ενορίας "Γ.Ο.Χ." στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης που οικειοθελώς υπήχθη στη Μονή Γρηγορίου του Αγίου Όρους κι έγινε Μετόχιό της και εξυπηρετείται εναλλάξ από Ιερομόναχο της Μονής αυτής, επετεύχθη διότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν αγνών κινήτρων, καλοπροαίρετοι, αφανάτιστοι που ενδιαφέρονταν για τη σωτηρία τους, γι' αυτό και ο Θεός δεν τους άφησε να χαθούν.

Δυστυχώς όμως το αντίθετο συμβαίνει με την Εσφιγμένου. Εκεί επικρατεί το επάρατο δίδυμο πλάνης και φανατισμού.

Εφημερίδα "Μεσόγειος" 21-2-2003

10 Φεβρουαρίου 2003

Η Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους απαντά σε 24 ερωτήματα για το πρόβλημα της Μονής Εσφιγμένου

1. Διώκεται η Ιερά Μονή Εσφιγμένου;

Διπλή παραπλάνηση. Δεν είναι δυνατόν να ονομάζεται "διωγμός" η εφαρμογή της εννόμου τάξεως και μάλιστα με τρόπο ειρηνικό. Επίσης ο,τιδήποτε αφορά στους παρανόμως κατέχοντας το κτίριο της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, δεν είναι δυνατό να παρουσιάζεται ότι αφορά στην Ιερά Μονή ως πνευματικό Καθίδρυμα με όλη την ιστορία της.

2. Απειλείται με διακοπή η λειτουργία της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου;

Ακριβώς το αντίθετο. Η προσπάθεια αφορά στη διάσωση της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου και στην αποκατάσταση της λειτουργίας της, την οποία διέκοψαν οι παρανόμως κατέχοντες αυτήν.

3. Θα δημιουργηθεί δεύτερη Ιερά Μονή Εσφιγμένου αλλού;

Αυτό είναι αδύνατον. Οι κατέχοντες την Μονή (φυσικά πρόσωπα) δεν είναι βεβαίως η Μονή (νομικό Πρόσωπο). Εφόσον δεν Υπάρχει διοίκηση και αδελφότης της Μονής, το Άγιον Όρος είναι υποχρεωμένο να αποκαταστήσει το υπόστατον αυτών, δηλαδή να προβεί σε ανασύνθεση της αδελφότητος, η οποία θα εκλέξει και την νόμιμη διοίκησή της. Έδρα της προφανώς θα είναι οι εγκαταστάσεις της Μονής, ενόσω δε αυτές τελούν υπό κατάληψιν θα αναζητηθούν προσωρινές λύσεις σύννομες με το αγιορειτικό δίκαιο.

4. Το αιτιολογικό των αποφάσεων της Ιεράς Κοινότητος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι η μη μνημόνευση του Πατριάρχου;

Πρόκειται για ευρύτατα διαδεδομένο ψεύδος. Στην συνοδική πατριαρχική απόφαση αυτό δεν αναφέρεται καν. Όλες οι αποφάσεις αναφέρονται στην αποκοπή μίας κυριάρχου Μονής από την εκκλησιαστική και διοικητική κοινωνία του Αγίου Όρους και της Εκκλησίας και την προσπάθεια προσελκύσεως πάντων στην τακτική αυτή. Πρόκειται για κλασσική περίπτωση αυτοδικαίας διαπιστώσεως σχισματικής ομάδος και απαγορευμένης ιδιαιτέρας αδελφότητος. Όπως έχουμε αναφέρει, και άλλες κυρίαρχες Μονές για λόγους διαμαρτυρίας διέκοψαν κατά καιρούς το μνημόσυνο του Πατριάρχου και επιφυλάσσονται και για το μέλλον, όμως καμία δεν διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία και δεν προσεχώρησε σε εκκλησιαστική κοινωνία με εξωεκκλησιαστικές παρατάξεις.

5. Τι γίνεται με τους υπόλοιπους ζηλωτές του Αγίου Όρους και γενικά τους λεγομένους Γ.Ο.Χ.;

Οι ζηλωτές του Αγίου Όρους δεν μνημονεύουν επίσης και έχουν διακόψει ατομικά την εκκλησιαστική κοινωνία, αλλά τουλάχιστον κατέχουν εξαρτήματα και δεν διαταράσσουν την εκκλησιαστική και διοικητική κοινωνία των είκοσι κυριάρχων Μονών. Επομένως είναι εσωτερικό θέμα εκάστης των κυριάρχων Μονών ο χειρισμός του ζητήματος στην περιοχή της. Στους εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου έγινε κατ' επανάληψιν πρόταση να επιλέξουν οι ίδιοι και να καλέσουν όποιους θέλουν που να έχουν εκκλησιαστική και διοικητική κοινωνία με το υπόλοιπο Άγιον Όρος για να αναλάβουν την διοίκηση της Μονής και Αυτοί να παραμείνουν απερίσπαστοι στα πνευματικά τους καθήκοντα μέσα στη Μονή ή σε εξαρτήματα, αλλά δεν δέχθηκαν ούτε να το συζητήσουν. Τώρα όσον αφορά ευρύτερα στους λεγομένους Γ.Ο.Χ., το Άγιον Όρος δεν έχει πρόβλημα μαζί τους όσο δεν παρεμβαίνουν στα του Αγίου Όρους, όπου άλλωστε δεν έχουν καμία αρμοδιότητα. Επομένως δεν έχουν κανένα λόγο να στρέφονται κατά του Αγίου Όρους παρασυρόμενοι από τις παραπλανητικές παραινέσεις των κατεχόντων την Ιερά Μονή Εσφιγμένου.

6. Οι κάτοχοι της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου αναγνωρίζουν την δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριάρχου επί του Αγίου Όρους;

Όχι, κατά ευθεία παραβίαση του Συντάγματος. Ισχυρίζονται ότι καλύπτονται από τη δήλωση ότι αναγνωρίζουν και σέβονται τον θεσμό του Πατριαρχείου αλλά όχι τον Πατριάρχη. Πρόκειται περί επιπολαίου επιχειρήματος, καθώς τον θεσμό του Πατριαρχείου αναγνωρίζουν και σέβονται και σχεδόν όλες οι θρησκείες και τα κράτη του κόσμου. Η υπαγωγή στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία σημαίνει συγκεκριμένες υποχρεώσεις και πρώτα από όλα τουλάχιστον εκκλησιαστική κοινωνία και όσα παρεπόμενα προβλέπουν οι σχετικές αγιορειτικές και κανονικές διατάξεις.

7. Όσοι ανήκουν στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν έχουν δικαίωμα να κρίνουν τις πράξεις του Πατριάρχου;

Το Άγιον Όρος είναι το πρώτο που ασκεί αυστηρή κριτική κατά περίσταση στον Οικουμενικό Πατριάρχη, πάντα με σεβασμό και ειλικρίνεια. Είναι γνωστό ότι η Ιερά Κοινότης κατ' επανάληψιν έλαβε θέση για ζητήματα πίστεως και ανέκοψε ενέργειες μη σύμφωνες προς τα Ορθόδοξα Δόγματα και Παραδόσεις (π.χ. Μπαλαμάντ, Πορίσματα διαλόγου Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων κλπ). Όμως οι εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου, πολύ πέραν της εκφράσεως αντιρρήσεων, επιφυλάξεων και αγωνιών περί την εκκλησιαστική πολιτική του εκάστότε Προκαθημένου της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, αρνούνται την ιδιότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας σε όλα τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία (Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων) και τις λοιπές Αυτοκέφαλες Εκκλησίες και αγωνίζονται όχι υπέρ της Ορθοδοξίας, όπως υποστηρίζουν, αλλά αποκλειστικά υπέρ της συγκεκριμένης παρατάξεως των λεγομένων Γ.Ο.Χ. που Αυτοί αναγνωρίζουν, μη ανεχόμενοι κοινωνία ή επαφή ούτε με οποιαδήποτε άλλη παράταξή τους, και προβάλλοντας την παράτάξη αυτή ως τη Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, κατά πλήρη, ανεπίτρεπτη και απαράδεκτη γελοιοποίηση των εννοιών της Μοναδικότητος, Αγιότητος και Καθολικότητος της Εκκλησίας του Χριστού και των δογμάτων της ιεράς πίστεώς μας.

8. Αυτά είναι πνευματικά ζητήματα· επιλύονται με τέτοιο τρόπο;

Διερωτάται κανείς τι σημαίνει το "με τέτοιο τρόπο". Αν εννοείται η άσκηση βίας, η επιδίωξή της έχει αποκλεισθεί. Αν εννοούνται οι διοικητικές πράξεις, διευκρινίζουμε των πνευματικών θεμάτων επιλαμβάνεται η Εκκλησία, των διοικητικών το Δημόσιο. Το Άγιον Όρος διέπεται από ειδικό καθεστώς αυτοδιοικήσεως και η δημόσια εξουσία κατά το Σύνταγμα ασκείται από τις Ιερές Μονές δια της Ιεράς Κοινότητος, δηλ. μέσω των Αντιπροσώπων μοναχών που είναι εκκλησιαστικά πρόσωπα και εκπροσωπούν πνευματικά Καθιδρύματα, οπότε πνευματικά και διοικητικά στο Άγιον Όρος συναρμόζονται αλληλένδετα, ενώ η δημόσια τάξη και ασφάλεια ανήκουν στην αρμοδιότητα του κράτους μέσω του Διοικητού. Στην προκειμένη περίπτωση όλα έγιναν κατά την τάξη. Η Εκκλησία προέβη σε εκκλησιαστική διαπίστωση, το Άγιον Όρος σε διαπίστωση και απόφαση διοικητική, ο Διοικητής σε πράξη περί εκτελέσεως. Αυτά προβλέπει το χιλιόχρονο καθεστώς του Αγίου Όρους και δεν πρόκειται να το αλλάξουμε σήμερα και όσοι δεν συμφωνούν είναι ελεύθεροι να μη έρχονται και να μη μένουν στο Άγιον Όρος. Οι κατέχοντες την Ιερά Μονή Εσφιγμένου επεδίωξαν την εμπλοκή τους στα διοικητικά με το να εμμένουν στην κατοχή κυριάρχου Μονής, αντί να ζουν ταπεινά όπως τόσοι άλλοι ομόφρονές τους εξαρτηματικοί, και ακριβώς η εμμονή τους αυτή δημιούργησε όλα τα προβλήματα στους ίδιους, στην Μονή, στο Άγιον Όρος, στην Εκκλησία, στην Ελλάδα.

9. Γιατί επιμένουν στην κατοχή κυριάρχου Μονής;

Προφανώς γιατί επί τριάντα χρόνια, με το να οικειοποιούνται και καπηλεύονται την ιστορία, το όνομα και την περιουσία της πολυβασανισμένης Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, προβάλλονται στην παράταξή τους με τελείως αναβαθμισμένο κύρος και ηγετικό ρόλο και, με την αίγλη του αγιορείτη, και μάλιστα δήθεν του μόνου σχεδόν πραγματικού μοναχού και πραγματικού Ορθοδόξου, διαθέτουν τεράστια πλεονεκτήματα στην άσκηση προπαγάνδας υπέρ της παρατάξεώς τους.

10. Γιατί παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η όλη κατάσταστη ξεκίνησε για λόγους πίστεως;

Είναι απαράδεκτο να τίθεται έτσι το ζήτημα. Η συζήτηση τότε ήταν γενικά περί θεμάτων πίστεως και καθόλου δεν παραγνωρίζεται αυτό, όμως ουδείς προσέβαλε ή έθιξε την πίστη κανενός. Επομένως η αποκοπή από τους υπόλοιπους αγιορείτες, με τους οποίους δεν υφίστατο διαφορά πίστεως αλλά διαφορά εκτιμήσεως των εκκλησιαστικών πραγμάτων, δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζεται ότι επραγματοποιήθη για λόγους πίστεως. Από πουθενά λοιπόν δεν προκύπτει ότι η διαφωνία, η επιφύλαξη και η αγωνία επί θεμάτων εκκλησιαστικής πολιτικής δικαιολογεί και νομιμοποιεί την χρήση οποιουδήποτε μέσου, και μάλιστα παρανόμου και αντιεκκλησιαστικού, όπως εν προκειμένω η πρωτοφανής παρέκκλιση των προσώπων αυτών. ʼλλωστε ακόμη και αν ξεκίνησε με συζητήσεις περί πίστεως, τώρα βλέποντας κανείς τις ολέθριες συνέπειες για την ίδια την πίστη και την Εκκλησία, το Άγιον Όρος, τον μοναχισμό, έπρεπε να αλλάξει στάση, όπως έπραξαν οι Μονές που είχαν διακόψει προσωρινά το μνημόσυνο. Δεν είναι τυχαίο ότι το Άγιον Όρος αγωνίζεται κατά των δύο άκρων, του Οικουμενισμού και του ζηλωτισμού.

11. Και τότε και τώρα οι υπόλοιπες Μονές δρουν κάτω από τις πιέσεις του Πατριάρχου και με την απειλή καθαιρέσεων;

Αυτό είναι αναληθές και ανεπίτρεπτα προσβλητικό για το γνωστό ελεύθερο, ανεξάρτητο και σταθερό φρόνημα των αγιορειτών, που ενεργούν πάντότε κατά συνείδησιν, χωρίς να υποκύπτουν στις πιέσεις κανενός, όπως επανειλημμένα το έχουν αποδείξει. Αλλά είναι υποτιμητικό και για τον Πατριάρχη, τον οποίο υποβιβάζει σε τύραννο - τρομοκράτη. Στην προκειμένη περίπτωση το ενδιαφέρον για το θέμα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου ήταν κοινό και οπωσδήποτε πάντότε μεγαλύτερο από πλευράς Αγίου Όρους παρά το αντίθετο. Όσον αφορά στις συγκεκριμένες υπό συζήτησιν ενέργειες των τελευταίων ετών, η πρωτοβουλία είναι εξ ολοκλήρου στα χέρια του Αγίου Όρους και οι άλλες πλευρές, Εκκλησία και Πολιτεία, συμπαρίστανται κατά δύναμιν. Η Ιερά Κοινότης, όπως προκύπτει εύκολα από τα ίδια τα κείμενα, είχε ετοιμάσει τις διοικητικές πράξεις της πριν την έκδοση της Πατριαρχικής Συνοδικής Πράξεως, την οποία εν συνεχεία έλαβε υπ όψιν στην τελική διατύπωση.

12. Η στάση των εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου αποτελεί ανάσχεση στα σχέδια του οικουμενισμού, όπως γράφεται;

Ήταν και αυτό μία κρυφή ελπίδα, που αποδείχθηκε φρούδα, και πρέπει πολύ να προσεχθεί αυτό, καθώς η αγιορειτική πείρα αποδεικνύει το αντίθετο. Την σημαία κατά του οικουμενισμού κρατεί το Άγιον Όρος, γιατί μένει πιστό τέκνο της Εκκλησίας και δικαιούται να παρεμβαίνει με σεβασμό αλλά και με αξίωση να εισακουσθεί, κάτι που δεν δικαιούνται όσοι εξήλθον της Εκκλησίας. Ποτέ όμως δεν είχε την παραμικρή βοήθεια από τους κατόχους της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, οι οποίοι αφενός με την παράνομη κατοχή και μη λειτουργία της Μονής στέρησαν από το Άγιον Όρος την δυνατότητα να δίνει ενωμένο την μαρτυρία της πίστεως και να έχει μία Μονή ενεργό συμμέτοχο των αγώνων του, αφετέρου δε με την ακραία φονταμενταλιστική εικόνα που παρέχουν συνιστούν διαρκή προσβολή της εννοίας του συντηρητικού αλλά φωτισμένου αγιορείτου μοναχού, συνεχή αφορμή μομφών κατά του ανεχομένου αυτούς Αγίου Όρους και "άλλοθι" για όσους θέλουν να δικαιολογήσουν τις αποστάσεις τους από την Ορθόδοξη ομολογία.

13. Είναι σωστό που κηρύχθηκαν σχισματικοί, ενώ αὐτοί το αρνούνται;

Η Πατριαρχική Συνοδική Πράξις διαπίστωσε και επιβεβαίωσε κάτι ήδη υφιστάμενο, δεν δημιούργησε κάτι καινούριο. Είναι προφανές και αυτονόητο ότι ήταν και είναι σχισματικοί, αφού απεκόπησαν από την κοινωνία της Εκκλησίας (και μάλιστα με όλα τα ειδικά χαρακτηριστικά της περιπτώσεως αυτής, δηλ. αποκοπή κυριάρχου Μονής από το Άγιον Όρος κλπ), και αυτό το διαπιστώνει η εκκλησιαστική αρχή στην δικαιοδοσία της οποίας ανήκουν. Αυτοί λέγουν ότι ο Πατριάρχης είναι σχισματικός, ως αποκοπείς από την μόνη Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι η παράταξή τους, και αυτό το διαπιστώνουν Αυτοί μόνοι τους ή εν πάση περιπτώσει η αρχή - παράταξη που Αυτοί αναγνωρίζουν. Σε όλον αυτό τον αφελή παραλογισμό τίθεται τελικά το ερώτημα μήπως το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανήκει στην δικαιοδοσία της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, για να αποφαίνονται οι εν αυτή περί αυτού, ή (κατά το Σύνταγμα) η Ιερά Μονή Εσφιγμένου ανήκει στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οπότε βεβαίως αυτό ορθώς και αρμοδίως έπραξε; Άλλωστε, εάν επίστευαν στις ιδέες τους που διακηρύσσουν εν τη πλάνη των, δεν θα έπρεπε να αντικρούουν με κοσμικά μέσα την πράξη του κατ' αυτούς δήθεν αιρετικού Πατριάρχη, προκειμένου να εξυπηρετήσουν κάποια προσωρινή σκοπιμότητα, πράγμα που δείχνει πλήρη έλλειψη σταθεράς ιδεολογίας και καιροσκοπισμό.

14. Οι εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου κέρδισαν την εκτίμηση των αγιορειτών με την "ενάρετη πολιτεία" τους, όπως γράφεται;

Πρόκειται για πληροφορία που αλαζονικά διοχέτευσαν οι ίδιοι στον τύπο, εις ένδειξιν της ελλείψεως σεμνότητος και μετριοφροσύνης. Η Ιερά Κοινότης δεν γνωρίζει ούτε μία δήλωση υποστηρίξεως από καμία από τις κυρίαρχες Μονές του Αγίου Όρους, αλλά μάλλον το αντίθετο.

15. Είναι πραγματικά τόσο μεγάλο και σοβαρό το παράπτωμά τους, ώστε να αντιμετωπίζουν ποινή απελάσεως άνθρωποι που, αρκετοί από αυτούς, μένουν χρόνια στο Άγιον Όρος; Είναι τόσο σκληρόκαρδοι οι αγιορείτες;

Πιστεύουμε ότι οι άγιοι πατέρες που καθιέρωσαν και παρέδωσαν μέχρις ημών τα θέσμια του Αγίου Όρους δεν υστερούσαν σε αγάπη και ευσπλαχνία, απλώς υπερίσχυε η αγάπη και η μέριμνα για την ιερότητα του Περιβολίου της Παναγίας, που είναι η Μήτηρ της Αγάπης και του Ελέους. Δεν έχουμε το δικαίωμα να καταλύσουμε τα θέσμια του Αγίου Όρους και να στερήσουμε από τις επερχόμενες γενεές την ευκαιρία να βρουν ένα Ιερό Τόπο ελέους και θεανθρωπίνης αγάπης διασφαλισμένο και προστατευμένο, όπως τον βρήκαμε εμείς. Έχουμε εξηγήσει ότι το Άγιον Όρος επί τριάντα χρόνια επέδειξε παροιμιώδη φιλανθρωπία και ανοχή, εξυπηρετώντας μάλιστα τις ανάγκες των ανθρώπων αυτών ως φυσικών προσώπων, συνάντησε δε μόνον αχαριστία και προσπάθεια εκμεταλλεύσεως της στάσεως αυτής προς αναγνώριση και νομιμοποίηση της παρανομίας. Αναφέραμε επίσης και προτάσεις που έγιναν εις μάτην προς τους εν τη Μονή, προκειμένου να αποφευχθεί η φυσική απομάκρυνσή τους. Και πάλιν είναι ευνόητο ότι, εφόσον εγκαταλείψουν την αξίωση να κατέχουν κυρίαρχο Μονή, Θα αναζητηθούν συμβιβαστικές λύσεις κατά περίπτωσιν και αυτό είναι που προδήλως περιμένουμε και με ανακούφιση Θα δεχθούμε. Επομένως η μομφή της σκληροκαρδίας επιστρέφει σε αυτούς που ταλαιπωρούν όλους αυτούς τους ανθρώπους χάριν της εξουσίας και των αξιώσεων που προαναφέραμε.

16. Έγιναν προσπάθειες προσεγγίσεως;

Η Ιερά Κοινότης όλα αυτά τα χρόνια καλεί κατ' έτος την Μονή να αποστείλει Αντιπρόσωπο με την καθιερωμένη εγκύκλιο. Το 1980 την εκάλεσε να αποστείλει και Επιστάτη. Ιεροκοινοτική επιτροπή συνωμίλει τα έτη 1994 - 1995. Νέα επιτροπή συνωμίλει από του 1997 και εξής, προσπάθεια που αριθμεί γύρω στις 15 συναντήσεις. Ο αείμνηστος Πατριάρχης Δημήτριος επεδίωξε συνάντηση. Ο νυν Πατριάρχης Βαρθολομαίος το ίδιο και έστειλε και επιστολή, που κατά τρόπο προκλητικό χρησιμοποιείται σήμερα από αυτούς στις προσφυγές τους ως δήθεν τεκμήριο αναγνωρίσεως. Η Ελληνική Πολιτεία δια του Διοικητού Αγίου Όρους προέβη σε πολυάριθμες προσπάθειες. Επιχειρήθηκε να περιορισθεί το αντικείμενο έστω κατ' αρχήν στην απλή αποστολή Αντιπροσώπου, αλλά και αυτό ακόμη προσέκρουσε στην απίστευτη αξίωση ο Αντιπρόσωπος την ώρα της μικρής εναρκτήριας προσευχής να βγαίνει έξω ή να μένει καθιστός, προσβάλλοντας ευθέως την πίστη μας και τα ιερά μας. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα προσεγγίσεως όσο οι εν τη Μονή πιστεύουν στη νομιμοποίηση και αναγνώριση της υφισταμένης παρανόμου καταστάσεως και αυτός είναι ο λόγος που το ζήτημα αντιμετωπίζεται σε άλλη βάση, με την ελπίδα της δημιουργίας προϋποθέσεων προσεγγίσεως.

17. Γιατί γίνονται αυτά σήμερα μετά από 30 χρόνια και όχι προηγουμένως;

Δεν πρόκειται για επιλογή συγκεκριμένου χρόνου, αλλά για φυσική διαδικασία, που ακολουθεί τον τρόπο λειτουργίας και λήψεων αποφάσεων της Ιεράς Κοινότητος. Το Άγιον Όρος έδειξε εξαιρετικά μακρόχρονη ανοχή και υπομονή, όσο υπήρχε κάποια ελπίδα επιστροφής στην κανονική αγιορειτική τάξη. Τα τελευταία χρόνια συντρέχουν οι εξής ιδιαίτερες παράμετροι:

α. Όπως δηλώθηκε και αλλού προηγουμένως, από το 1995 περίπου και εξής οι εν τη Μονή εστράφησαν οριστικά στην κατεύθυνση της επιδιώξεως της νομιμοποιήσεως και αναγνωρίσεώς των και της αγνώμονος εκμεταλλεύσεως προς τούτο της φιλανθρώπου ανοχής του Αγίου Όρους και της συν τω χρόνω παγιώσεως της καταστάσεως, πράγμα που εδηλώθη πλέον ρητά το 2000 με τις αξιώσεις αποστολής επισήμων εγγράφων προς τον "Καθηγούμενο", αναγκάζοντας έτσι το Άγιον Όρος να ενεργήσει τα δέοντα πριν η κατάσταση καταστεί μη αναστρέψιμη για το ίδιο.

β. Από το 1999 άρχισε νέα φάση του θέματος. Συγκεκριμένα στις προηγούμενες περιόδους υπήρχαν κάποια στοιχεία στους φερομένους ως "ηγουμένους" της Μονής που θα διευκόλυναν το πέρασμα στη νομιμότητα, δηλ. ο μεν Αθανάσιος είχε κανονική εκλογή και ενθρόνιση, ο δε Ευθύμιος, από το 1975 μέχρι το 1999, είχε τουλάχιστον χειροτονία από αρχιερέα με κανονική εκκλησιαστική κοινωνία. Αντίθετα ο νυν "ηγούμενος" Μεθόδιος δεν έχει ούτε αυτό, πράγμα που οδηγεί την κατάσταση σε αδιέξοδο, καθώς ήταν ρητή και ξεκάθαρη η δήλωσή του ότι ποτέ δεν θα δεχόταν αναγνώριση από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, δηλ. επιβεβαίωσε την παντελή έλλειψη βούλησης για αναζήτηση τρόπου επιστροφής.

γ. Με τις νεώτερες διεθνείς και ευρωπαϊκές εξελίξεις αποδεικνύεται απαραίτητη η αυξημένη ευαισθησία για την προστασία του ειδικού καθεστώτος του Αγίου Όρους και η αντιμετώπιση των χονδροειδών παρεκκλίσεων που πλήττουν αυτό, όπως η εν λόγω περίπτωση, πριν είναι αργά για το Άγιον Όρος.

δ. Σημειώνουμε ακόμη ότι οι εν τη Μονή είναι οι πρώτοι πού, μέσω της νομικής συμβούλου των, χαρακτήρισαν μη νόμιμη τη σύνθεση και άκυρες τις αποφάσεις της Ιεράς Κοινότητος, συνεδριαζούσης απόντος του Αντιπροσώπου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, πράγμα που καλεί σε δρομολόγηση των διαδικασιών επιλύσεως της εκκρεμότητος.

18. Ποιος ο ρόλος της ιεροκοινοτικής επιτροπής;

Η εξουσιοδότηση κάθε ιεροκοινοτικής επιτροπής είναι να εργάζεται, να συλλέγει στοιχεία και να εισηγείται στην Ιερά Κοινότητα, η οποία είναι η μόνη που αποφασίζει με την ψήφο των Αντιπροσώπων. Η υπόθεση της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου υπήρξε αντικείμενο εκτενέστατων συζητήσεων επανειλημμένων συνεδριάσεων της Ιεράς Κοινότητος αλλά και της Εκτάκτου Διπλής Ιεράς Συνάξεως, η δε επιτροπή κατά την τάξιν κινείται εντός των ορίων των λαμβανομένων αποφάσεων. Είναι τελείως άδικη, αλλά και ανέντιμη και δολία, η διαπιστωθείσα προσπάθεια να χρεωθεί η επιτροπή με σκληρότητα (ενώ είναι αυτή που υπεβλήθη σε παντοίους κόπους για την εξεύρεση μη βιαίας λύσεως), ή με προσωπικές σκοπιμότητες, ή ακόμη να αναφέρονται ως δικές της οι αποφάσεις αντί της Ιεράς Κοινότητος, προκειμένου να αδυνατισθεί το κύρος τους. Εξίσου εκτός κάθε εννοίας δεοντολογίας περί του τρόπου λειτουργίας των θεσμικών οργάνων είναι οι παραπλανητικές και αλαζονικές δηλώσεις των κατόχων της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου περί Μονών (και μάλιστα απρεπώς ονομαστικά αναφερομένων) που δήθεν συμπαρατάσσονται με αυτούς.

19. Οι κατέχοντες την Ιερά Μονή Εσφιγμένου διώκονται γιατί δεν δέχονται ευρωπαϊκά κονδύλια;

Άλλος ένας επιπόλαιος συνθηματολόγος ισχυρισμός, που έγινε πρωτοσέλιδο με μεγαλόστομες δηλώσεις του "ηγουμένου" Μεθοδίου. Στο Άγιον Όρος εκτελούνται από ετών έργα αναστηλώσεως των Ιερών Μονών με χρηματοδοτήσεις της Ελληνικής Πολιτείας, η οποία χρησιμοποιεί τόσο εθνικούς όσο και κοινοτικούς πόρους. Η Ιερά Κοινότης προνοούσα υπέρ της Μονής, την περιέλαβε στις κατανομές του Προγράμματος "Άθως". Από καμία Μονή δεν ζητήθηκε να δεχθεί χρηματοδότηση έργων, μάλλον αντίθετα οι Μονές λόγω των πολύ μεγάλων αναγκών ζητούν και με μεγάλη δυσκολία γίνεται δεκτός μικρός αριθμός αιτημάτων. Επίσης οι εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου και να ήθελαν να το κάνουν δεν θα μπορούσαν, γιατί δεν δικαιούνται να διαχειρίζονται ο,τιδήποτε στο όνομα της Μονής που παράνομα κατέχουν. Επομένως καταντά απίστευτα άτοπος και ψευδολόγος ο δήθεν "ηρωισμός να μη δέχονται ευρωπαϊκά κονδύλια", με απώτερο σκοπό την κίνηση στους αγνοούντος αισθημάτων συμπαθείας και θαυμασμού για τον αντιφατικό ασκητισμό τους, ο οποίος αποδεικνύεται ακόμη περισσότερο αυτοαναιρούμενος, αν αναλογισθεί κανείς τις λίαν σεβαστές ποσότητες δραχμών, ευρώ και δολαρίων που ρέουν στο μοναστήρι για τις ανάγκες της προπαγάνδας της παρατάξεως, την δημόσια προβολή, τους δικαστικούς αγώνες κλπ, ενώ τα άτομα αυτά εισέπραξαν αναδρομικά και εν συνεχεία διεκδικούν με αξίωση παράνομα την κρατική ετήσια οικονομική χορηγία στο όνομα της Μονής. Το πράγμα καθίσταται επίσης αντιφατικό και εμπαικτικό, όταν αναλογισθεί κανείς ότι οι δήθεν "αντιευρωπαϊστές" μέσω των υποστηρικτών τους απευθύνθηκαν ήδη στην Γενεύη (Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), στις Βρυξέλλες - Λουξεμβούργο (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο - Πολιτική Επιτροπή), στο Μιλάνο (Διεθνή Ένωση Νομικών) κλπ, ενώ απειλούν και με προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, κινώντας τους (κατ' αυτούς) "Φραγκολατίνους" κατά του Αγίου Όρους και της πατρίδος μας.

20. Το όλο ζήτημα έχει σχέση και με την κίνηση στην Ευρώπη για κατάργηση του αβάτου;

Με χαρακτηριστική υπεκφυγή επιχείρησαν να ψέξουν την Ιερά Κοινότητα ότι θέλει να περιθωριοποιήσει τους εν τη Ιερά Μονή Εσφιγμένου για να καταργήσει και το άβατο. Και όμως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δυστυχώς δεν έχουν συμμετάσχει ούτε μία φορά στους αγώνες του Αγίου Όρους για την διασφάλιση του ειδικού καθεστώτος του. Αντίθετα η τυχόν παραδοχή των θέσεών τους θα απέβαινε με μαθηματική ακρίβεια εις βάρος αυτού του καθεστώτος. Έτσι ανοίγουν τον δρόμο προς τα εκεί όταν ομιλούν και γράφουν και υπογράφουν προς ανώτατα όργανα για αδυναμία του Αγίου Όρους να λαμβάνει διοικητικές αποφάσεις παρά μόνο κατόπιν προσφυγών και αποφάσεων των κοσμικών δικαστηρίων (ο καθένας μπορεί να διανοηθεί τι σημαίνει αυτό σε περίπτωση παραβιάσεως λ.χ. του αβάτου), πράγμα που συνιστά ευθεία άρνηση του αυτοδιοικήτου του Αγίου Όρους, ή για δήθεν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (θρησκευτικής ελευθερίας) στο Άγιον Όρος, καθώς, αν γίνει αποδεκτό ότι η απαγόρευση εγκαταβιώσεως ετεροδόξων και σχισματικών στο Άγιον Όρος προσβάλλει την θρησκευτική ελευθερία, σύντομα θα έχουμε και ίδρυση παπικών μονών και προτεσταντικών ιδρυμάτων στον Ιερό Τόπο (!).

21. Γιατί το θέμα έχει και εθνικές διαστάσεις;

Εξηγήσαμε ήδη ότι με τις ενέργειές τους προσβάλλουν την εδαφική κυριαρχία της χώρας και υποσκάπτουν την απαγόρευση αποσχιστικών εθνικιστικών διεκδικήσεων. Πέραν αυτού κρίνεται ως όντως αντεθνική δραστηριότητα η εκστρατεία συκοφαντίας και δημοσίας εκθέσεως της χώρας στο διεθνές κοινό για δήθεν καταπίεσή τους, με αποκορύφωμα την δημιουργία αγγλόφωνης ιστοσελίδος τους στο διαδίκτυο για τον διασυρμό της Ελληνικής Πολιτείας σε Αμερική και Ευρώπη, όπου αναπαράγουν τα ατελείωτα ψεύδη περί διωγμού των και δημοσιεύουν και φωτογραφία Καρυώτου μοναχού άλλης Μονής ως Εσφιγμενίτου αντιμετωπίζοντος δήθεν το φάσμα της απελάσεως άνευ άλλης στέγης. Μέσα στα πολλά άλλα που έγιναν γνωστά και άλλα που δεν έγιναν γνωστά, μνημονεύουμε και την όλως πρόσφατη αποστολή γράμματος και προς τον Πατριάρχη Μόσχας για παρέμβασή του εις βάρος της χώρας μας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

22. Ελήφθησαν δυσμενή μέτρα εις βάρος τους;

Εδώ οφείλουμε να καταγγείλουμε την απόπειρα θεατρικής κατασκευής ηρώων εκ του ασφαλούς. Από το θέρος του 2000 η Ιερά Κοινότης έδωσε εντολή στην Ιερά Επιστασία να προσέχει ιδιαίτερα την προσπάθειά τους να διεκδικήσουν έμμεση νομιμοποίηση εκμεταλλευόμενοι τις κατ' οικονομίαν εξυπηρετήσεις τους. Έτσι κατ' ανάγκην δεν τους αναγνωρίσθηκε ο,τιδήποτε δεν εδικαιούντο νόμιμα, όπως λ.χ. το δικαίωμα εκπροσωπήσεως της κυριάρχου Ιεράς Μονής Εσφιγμένου που παρανόμως κατέχουν. Ήταν παράνομο να ζητούν στο όνομα της Μονής ειδικά διαμονητήρια (το ονόμασαν απαγόρευση εισόδου των προσκυνητών τους), ατέλεια εισαγομένων ειδών (το ονόμασαν στέρηση καυσίμων για τον χειμώνα, ενώ στην Μονή καίγουν ξύλα), είσοδο οχημάτων (το ονόμασαν αποκλεισμό φορτηγού με τρόφιμα και καταδίκη εις τον εκ πείνης θάνατον) κλπ, ενώ όλα αυτά μπορούσαν να γίνουν με άλλους τρόπους και όχι στο όνομα της Μονής Εσφιγμένου, αλλά αυτοί διεκδικούσαν νομιμοποίηση. Με την συνήθεια πλέον του ψεύδους δεν δίστασαν να μιλήσουν για "δήμευση των περιουσιακών στοιχείων της Μονής", για "οικονομικό στραγγαλισμό", για "δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών" (με αφορμή υποβληθέν απλό ερώτημα), πράγματα εξ ολοκλήρου ανυπόστατα και αδιανόητα. Με την ίδια ρύμη μίλησαν, και μάλιστα προς το εξωτερικό, και για "κόψιμο νερού και ρεύματος", από τα οποία το πρώτο αδιανόητο και το δεύτερο αστείο, καθώς στο Άγιον Όρος δεν Υπάρχει ΔΕΗ. Ακόμη η τήρηση των νόμων επί του λίαν ευαισθήτου θέματος της προσεγγίσεως σκαφών εις το ʼγιον Όρος, για το οποίο οι αγιορείτες έχουν πραγματοποιήσει πολυχρόνιους αγώνες, ονομάσθηκε "από θαλάσσης αποκλεισμός". Το ψεύδος πέρασε στην σφαίρα της αρρωστημένης φαντασίας σχετικά με τα γεγονότα της 16/29.1.2003 και μετέπειτα, όπως προαναφέραμε. Ο αστυνόμος έγινε διμοιρίες ματ, τα λιγοστά τζιπ που πάντότε είχε η αστυνομία (ανεπαρκώς, είναι αλήθεια, για την φύλαξη της χερσονήσου και με συνεχείς διαμαρτυρίες του Αγίου Όρους) και που στοιχειωδώς προσπαθούσαν να καλύψουν τις ανάγκες δημοσίας τάξεως και ασφαλείς, έγιναν φάλαγγες και τεθωρακισμένα, η άοπλη κρούση της θύρας έγινε επιδρομή, οι τακτικές περιπολίες σκάφους του λιμενικού έγιναν συγκέντρωση στόλου, η διακριτική παρακολούθηση εξ αποστάσεως για λόγους δημοσίας τάξεως και ασφαλείας έγινε πολιορκία, ο αυτοεγκλεισμός και το κλείσιμο των θυρών από τους ιδίους έγινε απαγόρευση εξόδου κ.ο.κ. (ενώ αντίθετα γνωρίζουμε με συγκεκριμένα περιστατικά ότι τυχόν διαφωνία με την ακολουθούμενη τακτική ή σκέψη περί εξόδου και φυγής από μέρους των μελών της "αδελφότητος" αντιμετωπίζει τον προπηλακισμό και την μομφή του προδότη της πίστεως). Διελαλήθη στα πέρατα της οικουμένης ότι στερούνται τροφής και αντιμετωπίζουν τον εκ πείνης θάνατο (ενώ αλλού ταυτοχρόνως δηλώνουν ότι έχουν τρόφιμα για δύο χρόνια), ότι ζητούν γιατρό και φάρμακα και τους τα αρνείται η ελληνική κυβέρνηση (ενώ αυτό δεν έγινε και δεδηλωμένα δεν θα γίνει ποτέ, αλλά αντίθετα αυτοί εγκλείοντες γέροντες και ασθενείς θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και την ζωή τους), πράγματα που ξεπερνούν πλέον και τα όρια της φαντασίας και εισέρχονται στην σφαίρα του δόλου και της απάτης. Και όλα αυτά υπό την άνεση της γνωστής δεδηλωμένης κοινής βουλήσεως Αγίου Όρους, Οικουμενικού Πατριαρχείου και Ελληνικής Πολιτείας να μη ασκηθεί βία. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να σημαίνει και νομιμοποίηση της παρανομίας, αλλά ειρηνική τήρηση της νομιμότητας, πράγμα που αποτελεί και τον γνώμονα της περαιτέρω αντιμετωπίσεως της καταστάσεως.

23. Υπάρχουν θέματα δημοσίας τάξεως και ασφαλείας;

Είναι αυτονόητο ότι το κράτος Θα λάβει στοιχειώδη μέτρα σε χώρους με έκρυθμη κατάσταση όπως στην περιοχή της Μονής, και μάλιστα μετά από προφορικές και γραπτές απειλές ότι "Θα χυθεί αίμα", ότι "Θα βάλουν φωτιά", ότι "έχουν τεράστιες ποσότητες εκρηκτικών και όπλων", ότι "Θα γίνει Κούγκι" κλπ. Επίσης Υπάρχει σοβαρότατο θέμα ασφαλείας των κειμηλίων, καθώς κανείς δεν είναι δυνατόν να ξέρει τίποτα, εξακριβωμένα και πέραν γενικών δηλώσεων των παρανόμων κατόχων τους, για την τύχη και την κατάστασή τους, λόγω της αδυναμίας της Ιεράς Κοινότητος να ασκήσει την κατά νόμον εποπτεία της και της παρεμποδίσεως των κρατικών υπηρεσιών να προβούν σε σχετικό έλεγχο, κατά ευθεία παραβίαση πλειάδος σχετικών διατάξεων προστασίας της κοινής αγιορειτικής πολιτιστικής κληρονομίας. Πέραν αυτού, σύμφωνα με τις επίσημες υπηρεσιακές αναφορές, καθεστώς τρομοκρατίας επικρατεί περιοδικά τόσο στην είσοδο του Αγίου Όρους από υποστηρικτές τους, με κατάληψη σκαφών, παρεμπόδιση και ματαίωση συγκοινωνιακών δρομολογίων κλπ, όσο και στις Καρυές από τους ιδίους, με τον προπηλακισμό υψηλών στελεχών των Ιερών Μονών και της Ιεράς Κοινότητος και την εκτόξευση απειλών, πράγματα για τα οποία δεν έγιναν συλλήψεις, γνωρίζοντας ότι αυτές θα επαρουσιάζοντο θεατρικώς ως δήθεν ομολογίαι υπέρ της πίστεως. Σημειώνεται και η παραλαβή ικανού αριθμού λίαν απειλητικών επιστολών τόσο κατά της ζωής και σωματικής ακεραιότητος όσο και για "κτυπήματα αλλά Μπιν Λάντεν", για "βομβιστικές ενέργειες κατά Ιερών Μονών" κλπ.

24. Υπάρχει κοσμικό φρόνημα;

Δυστυχώς αποδεικνύεται ότι η ομάδα που κατέχει την Μονή διακατέχεται από σαφές κοσμικό και αντιαγιορειτικό φρόνημα, που δεν συναντάται σε καμία άλλη αγιορείτικη Μονή και που προφανώς έλκει την καταγωγή του από την αποκοπή από τον αγιορειτικό κορμό και την αποκλειστική ενασχόληση με την προπαγάνδα προς τον κόσμο υπέρ της παρατάξεως των. Κύριο "προσόν" αναδεικνύεται η παραγωγή συνθημάτων που αλλοιώνουν την πραγματικότητα με επικοινωνιακά τεχνάσματα ("τρικ"). Μαζί με όλα τα άλλα ψεύδη αναφέρουμε ότι ο "ηγούμενος" ονείδισε δημόσια την Ιερά Κοινότητα για την κλήση τεθνεώτων αδελφών, ενώ ο ίδιος τους είχε δηλώσει ως ζωντανούς, προφανώς για να φαίνονται πολλοί και να διεκδικούν μεγαλύτερη ατέλεια. Άλλωστε σε κάθε του δήλωση δίνει και διαφορετικό αριθμό μελών της "αδελφότητος". Εξίσου σημαντικό "προσόν" αναδεικνύεται η κλίση στο θέαμα και στο θέατρο. Όταν επραγματοποιήθη η επίδοση των κλήσεων προς άσκησιν επωφελούς γι' αυτούς δικαιώματος, ελαμβάνοντο συνεχώς φωτογραφίες, για να απαθανατίσουν το "μαρτύριο". Ο "ηγούμενος" κάλεσε δημόσια από τηλεοράσεως (ΕΤ3) τους δημοσιογράφους να εισέλθουν στο Άγιον Όρος χωρίς διαμονητήρια της Ιεράς Επιστασίας με δικά του παράνομα μέσα και έστησε στο μοναστήρι δημοσιογράφους και κάμερες για να καλύψουν την θεατρική "ομολογία πίστεως", κατά πλήρη περιφρόνηση των διατάξεων του Ιερού Τόπου περί εισόδου προσκυνητών και περί απαγορεύσεως τηλε-κινηματογραφήσεως, τα οποία αυτοί θεωρούν ότι οφείλουν να τηρούν μόνον οι "κανονικές" Μονές, παραδεχόμενοι έτσι ότι δεν ανήκουν στο Άγιον Όρος και ότι είναι πολέμιοί του εκ δόλου και όχι εξ αγνοίας. Στις Καρυές σημειώθηκαν ρίψη δελτίων («φέιγ-βολάν») και αφισοκολλήσεις, ανάρτηση σημαιών στο κονάκι της Μονής και μεγάφωνα, δίκην καταλήψεως φοιτητικής ή εκλογικού κέντρου κλπ, γεγονότα πρωτοφανή απ αιώνων και συγκρινόμενα μόνον με περιόδους πολιτικών ταραχών. Από πολλά έτη εκτοξεύουν απειλές περί καύσεως ή ανατινάξεως της Μονής, αποδεικνύοντας ότι δεν την πονούν, αντίθετα με τους γνήσιους αγιορείτες που έκαναν και θα κάνουν τα πάντα για να την διασώσουν. Άλλο σημαντικό ιδίωμα είναι η εκμετάλλευση φυσιολογικών γεγονότων ή προκατασκευασμένων καταστάσεων, προκειμένου να εξαχθούν διαστρεβλωμένα συμπεράσματα και σκόπιμος κοσμικός δημοσιογραφικός θόρυβος, ενισχύων την θεωρία περί διωγμών, χάριν χρησιμοποιήσεως αυτής για συντήρηση της ταραχής του κόσμου αλλά και για νομικούς λόγους. Έτσι μεταξύ πολλών άλλων, μόλις πρόσφατα δεν σεβάσθηκαν ούτε το γεγονός, που πολύ έθλιψε την Ιερά Κοινότητα, του τραγικού θανάτου μέλους της αδελφότητος εις ατύχημα εξ ιδίας του ευθύνης και επιχείρησαν την εκμετάλλευση τούτου αλλά και του ιερού γεγονότος της κηδείας για προπαγανδιστικές σκοπιμότητες. Φυσιολογικά τέτοιου είδους εγχειρήματα θα πρέπει δυστυχώς να αναμένουμε συνεχώς και στο μέλλον, για να συντηρείται το θέμα στην κοσμική επικαιρότητα.